Kwestia opłat za usługi i metody takie jak Nalu czy Huna od lat budzi ogromne emocje i należy do najbardziej kontrowersyjnych tematów w całym środowisku rozwoju osobistego i duchowości. Warto podkreślić jedno: świadczenie tego typu usług pod takimi szyldami jest w pełni legalne i nikt nie ma formalnego ani prawnego prawa nikomu tego zakazywać. Sam jednak przez lata zmagałem się z tym tematem. Pobieranie pieniędzy za moją pracę było dla mnie źródłem trudnych przeżyć, wewnętrznych napięć i nieustannych wątpliwości.
Przełom nadszedł podczas mojej codziennej pracy nad szkołą Nalu oraz przygotowywaniem zajęć. Ten proces zaczął bezpośrednio przenikać do moich praktyk odczytowych i to właśnie głębokie wglądy płynące z tych praktyk całkowicie zmieniły moje postrzeganie całej sprawy.
8 października 2026 roku, podczas porannych praktyk na Nalu na szablonie Człowieczka, przyszedł do mnie jasny, wyrazisty i nieustępliwy wgląd: nie będę brał żadnych pieniędzy ani ustalonych opłat za moją praktykę szamańską – w tym również za nauczanie, które uważam za jej nieodłączną część.
Poczucie to stało się tak silne, że powrót do prowadzenia tej działalności w jakiejkolwiek komercyjnej formie czy w ramach tradycyjnej działalności gospodarczej stał się dla mnie niemożliwy. Całe moje wnętrze mówi temu stanowcze „nie”. Moja praca nie jest usługą biznesową, dlatego nie obowiązują tu żaden cennik ani stałe opłaty. Wszelkie rozliczenia opierają się wyłącznie na dobrowolnych darowiznach.
Taka formuła niesie ze sobą istotne konsekwencje dla zasad naszej ewentualnej współpracy. Ponieważ nie świadczę odpłatnych usług komercyjnych, lecz prowadzę działalność o charakterze bezinteresownym i charytatywnym, nie współpracuję z każdym, kto się do mnie zgłosi. Wprowadzam zasadę weryfikacji: zanim podejmiemy wspólną drogę, każdą osobę sprawdzam najpierw na odczytach. Muszę mieć pewność, że nasza relacja, energetyczne dopasowanie i wspólna praca będą właściwe dla obu stron.