Kiedy przyglądam się temu bliżej, staje się dla mnie jasne, że szamanizm wcale nie jest czymś, co naprawdę istnieje jako spójny, obiektywny system – to raczej bardzo szeroki worek, do którego wrzucamy najróżniejsze tradycje i rytuały odmiennych kultur. Do tego dochodzi poważny problem: same słowa „szaman” czy „szamanizm” potrafią obudzić chorą wyobraźnię u wielu niezdrowych ludzi, przez co posługiwanie się nimi staje się wręcz niebezpieczne. Dlatego najprostszym i najbardziej rozsądnym rozwiązaniem jest w ogóle się z tym nie męczyć i po prostu nie posługiwać się tym określeniem.
Tym bardziej, że ja sam w ogóle się z szamanizmem nie utożsamiam. Munin to po prostu pseudonim, który kiedyś sobie przyjąłem. Określenie „szaman” pojawiło się z czystej konieczności opisowej – po prostu wykonywałem w internecie usługi związane z uzdrawianiem oraz jasnowidzeniem. W tamtej rzeczywistości nic innego po prostu nie pasowało do tej roli. Zresztą, opierałem się wówczas mocno na Hunie, a w tradycji Huny sporo mówi się właśnie o szamanizmie i szamanach – i to ona w pewnym stopniu wpłynęła na to, jak te nazwy u mnie wyglądały.
Głębiej rzecz ujmując, tak naprawdę to nie powinno się tego w ogóle nazywać. To wszystko nie powinno mieć żadnej nazwy, która sztucznie odróżniłaby to, co się robi, od tego, co leży u samej podstawy i w naturze tych rzeczy. Za tym wszystkim, co robię, stoi po prostu widzenie pięciu pran żywiołów – i nic tam więcej nie ma. Nie ma w tym nic nadprzyrodzonego ani niezwykłego. To są rzeczy jak najbardziej normalne i proste, które w istocie powinny być rzetelnie badane przez naukę, ponieważ nie mają absolutnie nic wspólnego z żadnymi duchami.