Moje wcielenia w odczytach Tanger

Rozmiar tekstu: |

Te same miejsca

[2026-07-13] Miałam tylko jedną rzecz, że byłeś tam, gdzie mieszkasz obecnie. Jeśli chodzi o mnie, to wyszło, że mieszkałam w Twoich stronach. Miałam ogród i werandę, zimowy ogród, albo że lubiłam je. Było, że władałeś broniami, miałeś broń. Kimś ważnym byłeś, też przez chwilę było. W tym życiu coś jest inaczej, zupełnie inaczej wygląda.

Ten odczyt Tanger dotyczy XIX w. Była ona wtedy członkiem mojej bliskiej rodziny.
Była dla mnie siostrą stryjeczną. Jej ojcem było ówczesne wcielenie Johnny’ego Deppa.
Z rodu Geyerów z Saksonii był Johnny. Ziemie lubartowskie były częścią państwa, które nazywamy Prusami.
Były nimi nie przez zabory, ale miało się to przez wiele wieków. Nie tylko wieków, ale i tysiącleci.
To były integralne ziemie starych rodów saksońskich. W Saksonii miały one swoją główną siedzibę. Władza pochodziła z Saksonii.

Ja w Lubartowie byłem w sprawach wojskowych. To także była rodowa posiadłość, nasza ziemia.
Cała ziemia lubartowska należała do Geyerów. I to było od dawna, a nawet pradawna.
Była tu z nami rodzina także z innych rodów – piszę tu, jako że przebywam w Lubartowie tworząc ten tekst.
Była także rodzina od nas spokrewniona mocno z Habsburgami. Był to ród Karwatów, z którego obecnie nawet pochodzę.
To było kiedyś, nawet nie tak dawno nazwisko magnackie: Karwat. Jest o tym mowa nawet w Wikipedii, gdzie czyta się o herbie Murdelio i pierwszych jego właścicielach: Karwatach właśnie.
Karwatowie byli starą rodziną szlachecką wywodzącą się według tradycji z Chorwacji (stąd herb Murdelio) – cytat z wyników wyszukiwania Google.
Ci ludzie żyli kiedyś na terenach lubartowskich. Ich skupiskiem była dzisiejsza Baranówka pod Lubartowem.
Karwatowie byli bardzo blisko z Habsburgami. Do miejsca, gdzie nieruchomość po moich dziadkach Karwatach ciągnęły się majątki rodu Karwatów jeszcze w XIX w.: od Baranówki aż tam, za dzisiejszy nowy szpital lubartowski.
Nawet tu, gdzie okolice wspomnianej nieruchomości po dziadkach i ona sama, Karwatowie mieli swoje pałace, dwory i oranżerie.
Obok tej nieruchomości też stał pałac. Nawet blisko przy niej: na samej ulicy Zielonej.
Dokładnie na skrzyżowaniu Zielona – Mickiewicza – Partyzancka.

Dziś polityk i biznesmen Marek Jakubiak tam mieszkał. Był to młodszy brat mojego ówczesnego dziadka. Byłem spokrewniony z Karwatami także w XIX w.
Dokładnie w tych samych miejscach, co w obecnym życiu, na tych samych działkach powiemy, spędzałem czas i w zeszłym, także jako dziecko.
Dużo rzeczy się we wcieleniach powtarza. Związek na pranie, energetyczny ma się z planetą w określonych lokacjach, gdzie są jej czakry, specyficzne właściwości.
To jest związek trwalszy, niż kulturowy.

Długi pałac

[2026-07-14] Przyszło mi bardzo szybko taki błysk tego pałacu, elewacji i okna na piętrze. Walczyłeś mieczem. Taki właśnie miecz był – taki wschodni, nie ten prosty z filmów. Był taki szybki błysk, że alkohol był, picie. Taka stara jakby knajpa, męski świat. Dużo swego rodzaju prymitywności tam było, ale nie w związku z Tobą, tylko otoczenie takie. Było, że jeździłeś na koniu. Miałeś swojego konia, kasztanowego. Piękny koń.

Ta knajpa, którą widziała Tanger, stała jak mieści się biuro Społem: prawie stała, gdzie Społem, tylko bardziej w kierunku nie Lubelskiej, ale domów, gdzie Waryńskiego. Tam się po prostu piło, ale się nie płaciło.
W ogóle nikt nigdzie wtedy nie płacił. Pieniądze wymyślono dopiero w XIX w., w latach siedemdziesiątych, w Stanach.
Te wykopaliska monet: to nie były pieniądze, ale rodowe precjoza.
Nie płacono czymś takim. Ta knajpa była, po prostu, moja.
Ludzie ode mnie z rodziny tam przychodzili. Dzisiaj często ich widzę na ulicach Lubartowa, niedaleko tamtego miejsca.
Niejeden z nich zmarł, choć nie było to dawno. Niejedną z tych osób zmarłych znałem w tym życiu.
I to też była rodzina.
To wszystko były majątki rodzinne. Czegoś takiego, jak publiczna ulica nie było.
Budynki dziś kościelne wtedy kościelnymi nie były. To były prywatne rzeczy.

W Austro-Węgrzech, u Habsburgów było tak samo: nie było pieniędzy, w knajpach się nie płaciło.
To tak naprawdę nie były Austro-Węgry, tak się nie mówiło i nie pisało. Obowiązywała nazwa Austro-Rzym.
Habsburgowie mieli ziemie rzymskie i na południe dzisiejszych Włoch. Swoje wielkie tradycje rodowe tam mieli.
Dlatego umieścili nazwę Rzymu w nazwie imperium.
Słowo Austria odnosiło się do bycia najwyższym. Najwspanialszy splendor itd.

Obok tej karczmy stał pałac. Ja ten pałac otrzymałem.
On się zaczynał, jak zaczyna się przy Jana Pawła II-ego dawny budynek straży pożarnej. I ciągnął się w kierunku Krzywego Koła.
Ten pałac był długi. Tam, gdzie drewniane ruiny i miejsce, gdzie mieszkali Cyganie był punkt, gdzie się kończył.
Był nawet całkiem wysoki. Na wysokość taki mniej więcej, jak Pałac Sanguszków w Lubartowie.
Naprzeciw tego pałacu stoi dziś jego kopia z XIX w.: mniejsza, dawniej stary szpital, dziś dom kultury.
Częściowo jest podobny ten budynek do owego pałacu, gdzie dawna straż pożarna.

Legendy rodowe

[2026-07-15] Miałeś też ziemie, posiadłości, ogród zimowy, szklaną werandę, dużą. Tamte rejony Twoje. Miałeś wiele wcieleń – tak mi błysnęło. Starożytność, nie wiem, ale jakby wybrzeże, klimat Grecji.

Ogród zimowy, czyli za szkłem, był tu, gdzie alejka w parku lubartowskim obok kanału płynącego do stawu. Zaczynał się z jednej strony jak to przejście nad kanałem, blisko stawu, i biegł w kierunku dzisiejszych ruin mostu. Niedaleko tego dawnego mostu się zaczynał z drugiej, czyli był dość duży.
Blisko głównej alejki wiodącej obok fontanny i rzeźby się rozciągał na grubość, od strony kanału. Patrząc od tyłu Pałacu Sanguszków w kierunku stawu, to po prawej stronie był ten ogród zimowy.
Był i drugi: przed Oranżerią. Zaczynał się jak główna alejka parkowa w ogóle, ta wiodąca w kierunku Wieprza. Trochę przed alejką wiodącą do Oranżerii, ale nie tą na wprost niej, lecz obok, po prawej, zakręcał w kierunku Oranżerii – tworzył taką wnękę. Przed wspomnianą alejką (jest to druga alejka od bramy, licząc tę prowadzącą wprost do Oranżerii) się ten ogród kończył.
Można i takie szczegóły wyczytać, robiąc odczyty wcieleń. Linię z tą wnęką miałem na odczycie dosłownie, umysł mi to wyświetlił kawałek po kawałku.
Ogromnie dużo szczegółów można znać, robiąc odczyty wcieleń. Właściwie to wszystko można w ten sposób wyczytać, “przypomnieć sobie”.
Można wiedzieć tak wiele i o sobie, ale i o innych, w przestrzeni relacji z nami ówczesnych.
O Pałacu Sanguszków w Lubartowie też mogę wiele szczegółów poopowiadać. Co tam się mieściło, co tam się działo – jak najbardziej.

Nie było tego rowu i mostu: ani w XVII, ani w XVIII, ani w XIX w. Po równej ziemi się szło, jechało do pałacu.
Tu, gdzie obok Dworek Szaniawskich, stał drugi pałac. Ciągnął się tam, gdzie mamy nowy targ. Kończył się tam, gdzie on się kończy.
I to też był, powiemy, Pałac Sanguszków. Trzeci też był: gdzie dziś przedszkole, za Kościołem św. Anny.
Dalej był jeszcze jeden, przy Partyzanckiej i Farnej. I jeszcze jeden, jak się idzie Ogrodową, zaraz obok tamtych.
Dużo było w pobliżu Pałacu Sanguszków pałaców. I to też były Pałace Sanguszków.
Tak naprawdę był to ród Viscontich, a nie Sanguszków. Tak się tylko swego czasu ich nazwało.
Miało to związek z Rosją i przekształceniami oraz konfiskatami własnościowymi na naszych ziemiach.
Visconti mieli, dla przykładu, gdzieś majątek. Rosja o tym nie wiedziała. Nie miałaby tego majątku, gdyby to było wiadome.
Było w umowie, że majątki właścicieli mają pozostać w ich rękach. Austro-Rzym tak się z Rosją umówił.
Nie mogli zająć sobie takiego majątku, ale wiedzieli którzy to Visconti go mają.
Nastawaliby na tych ludzi, by to zdobyć. Różne by robili operacje, żeby dopaść właścicieli np. mieszkających w Paryżu na stałe.
Ludzie nie chcieli mieć z Rosjanami problemów. I było, że to nie ich majątki pozostały.
Gdzieniegdzie coś było, jak majątek Habsburgów w Żywcu. Nie był to jednak majątek duży.
Takie małe majątki musiałby nawet, dla niepoznaki, pozostać. I miało być wiadome, że to jakichś Habsburgów były rzeczy.
To samo się działo z innymi magnackimi rodami.
Habsburgowie to ci nasi Lubomirscy, Czartoryscy: ci, i niejedni inni. Radziwiłłowie? To też byli Habsburgowie.
Te rody polskie i inne powymyślano. Na naszych i sąsiednich “podzaborowych”, i nie tylko ziemiach nikt z prawdziwych właścicieli dawnych nie mieszkał.
Wszyscy byli w USA, mieli tam dużo większe budynki: ogromne wieżowce w porównaniu z takim pałacem czy zamkiem. Większość europejskiej magnaterii tam się przeniosła.
Część jeszcze rezydowała w zachodniej Europie. Głównie to był Paryż.
Ja z żoną w Paryżu mieszkałem. W XIX-XX w. to było. Dużo bliskich też tam z nami było.
Oni też już inaczej się nazywali. Jeszcze inną legendę żeśmy sobie tworzyli rodową, siedząc na Zachodzie.
Z lokalnych rodów pochodzić mieliśmy: włoskich, francuskich. Buonarroti itd.: tego też nigdy nie było.
To też było tworzone, by się przed Rosjanami ukrywać. I to działało, było to skuteczne.
Te majątki Sworzów, Buonarrotich itd. to też były majątki właściwych rodów magnackich Europy. Sworzowie to Habsburgowie, Buonarroti to Andegaweni itd.
Prawda o rodach ukrywana była też przed Habsburgami z Austro-Rzymu, z obszaru Wiednia itd. Z obszaru Rzymu także. To miało do nich – do rodu Habsburgów – nigdy nie należeć, co zostało: ani kiedyś, ani teraz, ani potem.
Z Rosją ci zachodnioeuropejscy Habsburgowie trzymali. Chcieli się Europą z nią podzielić.
Ze Stanów przyszły jednak decyzje, a byli tam prawdziwi właściciele, że tak nie będzie. I stąd to rodowe legendowanie.

Przez Cieśninę

[2026-07-17] Była rzeka, piaszczysta, jej meandry, tu w Polsce, coś jak Wisła. A potem Ameryka, inny kontynent, Stany Zjednoczone. Na terenie, gdzie jest dziś Hollywood. Znaliśmy się wszyscy.

Tanger rzekę Wieprz w Lubartowie widziała. Jest ona piaszczysta. Jest też jednym z dopływów Wisły. Ona tę rzekę zna z poprzedniego życia i innych.
Byliśmy i w Ameryce. Przez Cieśninę Beringa się przepływało.
Z Syberii się płynęło. I tam już jest bardzo niedaleko.
To bajka, że Kolumb odkrył Amerykę. Kiedyś był i rozkaz, aby nie było to wiadome, że się Cieśniną Beringa przepływało.
Rody były tam znane. Mowa o właścicielach ziemskich z Europy. Niejednego mogliby się dowiedzieć Rosjanie choćby.
Myśmy naprawdę dużo z Tungusami mieli rzeczy. Tak nawet rodzinnie się z nimi mieliśmy.
Gdyby było wiadomo, że tamtędy się pływało, Rosjanie mogliby, ba, na pewno by tam pływali i tych ludzi męczyli.
Rosjanie, albo południowo-zachodnio-europejscy Habsburgowie i inni.
Po prostu ślady nasze były na Syberii. I stworzyliśmy mit, że tamtędy nikt nie pływał.
Karol Ferdynand Habsburg taki wydał rozkaz ze Stanów. Oni jeszcze władzę sprawowali w tamtym czasie: Karol i jego świta.
Ja też do niej należałem.
Ci południowo-zachodnio-europejscy Habsburgowie nie mieli pojęcia, co się u nas działo. Swoje latyfundia tam u siebie mieli. Na Latyfundia Karola Ferdynanda i innych nie mogli nawet wjechać.
Musiała być na wszystkie takie rzeczy zgoda. Coś takiego, że możesz sobie swobodnie podróżować po kontynencie, albo przejechać z miasta do miasta nie miało miejsca.
Cejrowski by nie pozwiedzał i nie ponagrywał wtedy programów.
Był też zakaz mówienia tego, co mieliśmy, co było u naszych. A mogliśmy mieć wiele rzeczy, których inni nie mieli, i tak było.
Nawet tyczy się to nowoczesnych wynalazków.
Ci południowo-zachodnio-europejscy Habsburgowie nawet nie odwiedzali ludzi z rubieży. Z nimi nikt nie chciał trzymać od nas.
Byli okrutnie zarozumiali i egoistyczni. Pokroju nawet takich Hitlerów byli.
Ponad wszystko oni, dokładnie ich rodowa gałąź. Gałęzie innych rodów miały tak samo.
Z innymi rodami stamtąd też nie było kontaktów na naszych terenach, i na ich.

Myśmy tamtędy pływali: przez Cieśninę Beringa. Tanger z mężem także. Z nimi nawet z żoną się zabieraliśmy.
Tamtędy można się było bez problemów przemieścić do Ameryki Północnej z Azji. Cieśnina Beringa jest płytka i nieduża (ma 82 kilometry szerokości i jej średnia głębokość wynosi 30-50 metrów).
Arnold Schwarzenegger w ówczesnym wcieleniu tamtędy podróżował. Tom Cruise także. Johnny Depp. Inni z rodu mojego, czyli Geyerów również.
Bardzo wielu ludzi tamtędy regularnie przedostawało się do Ameryki Północnej. Tylko tamtędy się pływało.
Tungusi się też zabierali. I to nawet byli ci późniejsi Native Americans, czyli Indianie.
Ci Native Americans nie żyli wcześniej w Ameryce. Przypłynęli z Syberii.
Nie mieli tam potem kontaktów z ludźmi z Europy. Anglia zaczęła w Stanach swoje rządy.
Pozostawieni zostali sami sobie, nikt nie chciał z nimi niczego robić.
Resztę ich dziejów znamy z książek i westernów.

Wudangquan

[2026-07-19] Walczyłeś dłońmi, miałeś mocne ręce, sztuki walki wschodnie. Było coś takiego, że wspinałeś się po zaśnieżonym stoku wysokich gór. Jeszcze też woda, statek, byłeś na nim. Na pewno śnieg był. Okręt — na pewno woda głęboka jak morze, ocean. Ten okręt miał żagle z białego grubego płótna. Płynąłeś do Ameryki. Pod pokładem były szczury, worki, kurz i ludzie. Droga do wioski, w tych górach… tylko tyle.

Te góry były na Syberii. Po drodze do Ameryki te góry były. Góry Ałtaj to były. Gdzieś tam wtedy wszedłem, ale trudno nazwać to wspinaczką.
To było takie raczej wejście krajobrazowe.
Płynęliśmy przez morze. Morze Czukockie to było, leżące blisko Cieśniny Beringa.
Był to okręt od ludzi z Azji, o którym mowa w odczycie Tager.

Z tymi ludźmi z Syberii mieliśmy się dobrze w relacjach. Ci ludzie przybywali też do nas, do Lubartowa też.
Nawet pałac mieli swój w Lubartowie. Bardzo mocno też siedzieli wtedy w Paryżu.
W Warszawie również wielu ich było. Podobnie jak Chińczyków.
U nas w Lubartowie też był pałac ludzi z Chin. Stał nawet blisko Pałacu Sanguszków.
Ja tych ludzi tutaj zaprosiłem. Na moim majątku mieszkali.
Tak jak działki rekreacyjne przy parku, ale te od strony PEC-u ten pałac stał, tylko trochę dalej, na skraju pod skosem w prawo, jak jest róg działek od strony parku i tych dołów, a po lewej stronie te działki się jeszcze ciągną zaraz za parkiem (lokalni będą wiedzieć; są tam dwa zbiory działek, obok siebie).
Do Pałacu Sanguszków bardzo niedaleko.

W tamtym miejscu Chińczycy sztuk walki nauczali. Byłem wtedy jednym z największych promotorów sztuk walki z Chin w całej Europie.
Do Paryża też Chińczyków zapraszałem. Bardzo mocno się tam wtedy mieli.
W Warszawie można było ich spotkać. Też tam przyjeżdżali i uczyli.
W licznych miejscach przebywali. Ludzie wtedy o tym nie słyszeli (filmów nie było).

Ja się tym sam parałem i byłem wysoko w umiejętnościach. Najbardziej to z Wudang czerpałem wiedzę.
Jest taka szkoła na zboczu Haohan w południowo-wschodniej części kompleksu Pałacu Yuxu w górach Wudang (prowincja Hubei): Huilongguang (Świątynia Powracającego Smoka), i ona wtedy też była.
Ona się mieściła w tej zrujnowanej dziś świątyni o tej nazwie. Tam się przychodziło trenować.
Ja z tej właśnie szkoły zapraszałem nauczycieli do Europy w XIX w. To byli mistrzowie z Wudang na górze, którzy nauczali na dole ludzi z zewnątrz. Do części monastycznej Wudang ludzie ci nie mieli wejścia.
Ja nawet w tej monastycznej części potem praktykowałem. Ktoś mnie tam zaanonsował. Moja żona była tam ze mną.
Ten, który mnie tam przyjął, dziś też tam przebywa i naucza, jako jeden z głównych mistrzów i najbardziej znanych w mediach. Mowa o mistrzu Zhong Yunlongu.
Ten zaś, który mnie polecił, dziś nazywa się Cui Rui Bin, i jest znanym mistrzem stylu Yiquan: był wtedy młodszym bratem Zhong Yunlonga.
To, czego oni nauczali, nazywało się Taiji (Tai Chi). Podobne było do stylu Taijiquan Chen z Chenjiagou.

Fałsze dziejowe

[2026-07-21] Ty byłeś mocno z Lublinem związany, jest Twój przez wiele wcieleń. Coś jakby wojny napoleońskie u Ciebie. Ty wiedziałeś o tym, że zafałszowano wtedy historię. Albo wtedy byłeś świadom tego. Miałeś dużą wiedzę, także duchową. Wiedziałeś, że zostawisz sobie tę wiedzę, świadomość jej, na to życie. Odnalezienie jej. Wyspy jak Hawaje albo Tahiti — byłeś tam po wiedzę. Jeszcze tylko taki przebłysk, że dobrze było wam razem z żoną. Lubiłeś z nią być. Z nią byłeś na wyspach.

Ogromna ilość tego, co dziś uważamy za dzieje powszechne, wymyślana była w Lubartowie, w XIX w., w Pałacu Sanguszków. Ja byłem jedną z osób, która się tym zajmowała.
Karol Ferdynand Habsburg był szefem tej falsyfikacji. Jego pomysły żeśmy realizowali.
Johnny Depp w ówczesnym wcieleniu także się tym zajmował. Był to mój stryjek.
Siedział wtedy w Pałacu Sanguszków w Lubartowie po prawej stronie na parterze, patrząc na Pałac od frontu.
W samym rogu po prawej miał gabinet. Potem ja tam siedziałem.
Karol Ferdynand Habsburg też urzędował w Pałacu Sanguszków: po lewej pierwsze pomieszczenie na samej górze.
Jego brat Albrecht Fryderyk Habsburg również był z nami. On po lewej ostatnie pomieszczenie zajmował, też na samej górze.
Sztab Generalny Austro-Węgier tam miał miejsce: w Pałacu Sanguszków. Dokładniej: był to Austro-Rzym, a nie Austro-Węgry.

Te dzieje nie były wymyślane dla żartów. Z jednej strony chodziło o ochronę przed Rosją. Mieli nie mieć pojęcia, że byli tu jacyś Habsburgowie jako właściciele ziemscy. Mieli myśleć: “Habsburg? To nie tu. Habsburgowie to są w Austrii”.
Ci Habsburgowie austriaccy też mieli nie wiedzieć, że byli jacyś Habsburgowie warszawscy itd. Oni nawet tam w Wiedniu nie mieli o tym pojęcia.
Byli mocno z rodami węgierskimi powiązani. Z tymi z Węgier nie za bardzo dało się porozmawiać.
Mieli politykę zaborczą. Nad wszystkim chcieli panować, wszystko sobie podporządkowywać i zawłaszczać.
Ci ludzie z Węgier też nie mieli pojęcia o tym, co dzieje się na naszych dzisiejszych ziemiach i w innych częściach Europy.
Tu były rodowe ziemie, latyfundia. Nikt niepowołany nawet nie mógł wjechać i zwiedzać. Nikogo nie wpuszczano.
To nie były miasta, które tam się miały, jak dzisiaj. Były to zamknięte przestrzenie rodowe.
Nikt nie mógł sobie wjechać z Węgier czy Rosji, żeby zwiedzać Malbork albo Wawel. Nikt by nawet jeszcze w pierwszej połowie XIX w. nie pomyślał, że coś takiego jest możliwe.
Tak samo było z Paryżem. Duże skupiska ludzkie, ale to wszystko byli ludzie powiązani rodzinnie, rodowo.
W całej Europie tak było. Węgrzy nawet nie wiedzieli gdzie co stoi, gdzie co jest i kto tam siedzi.
Mogliśmy nawet mieć samoloty i latać po niebie, a nikt by się nie dowiedział z Węgrów czy Rosjan, że tak się dzieje.
Nie było tak, jak mówią nam dzieje powszechne, czy też powszechna historia.

Watykan był zaangażowany politycznie wtedy. To miejsce miało związek ścisły z Habsburgami z Austrii. Węgrzy też mieli tam swoich ludzi.
Habsburgowie północnoeuropejscy także się tam mieli. Na gruncie Watykanu się rozmawiało.
Tam ład polityczny, światowy ustalano. I tam właśnie, na Watykanie, łyknęli fałsz, jaki wygenerowaliśmy w Pałacu Sanguszków w Lubartowie.
Karol Ferdynand Habsburg był wysoko w Watykanie. To można nazwać nazwać lożą masońską. On tam o Polsce i Polakach opowiadał.
Samo słowo Polska pochodzi od pól: po wyburzeniu setek milionów nieruchomości na przestrzeni naszego kraju i sąsiednich, pozostały tu pola. Nazwa wskazywała na fakt, że na tych terenach pusto. Suponowała, że tak było od wieków.
Jak pisałem, ci ludzie z Węgier, z Austrii, na Watykanie się spotykający, nie mieli pojęcia co u nas było, i za miedzą naszą również. Właściwie, to można było im wcisnąć przeróżny kit.
To było układane przez służby, żeby to było logiczne i spełniało określone cele. Miało to być spójne, nie przeczyć samemu sobie.
Nawet fałszywe grobowce powstawały magnackie. Takie rzeczy archeologicznie miały umacniać historyczne fałsze. Część tych grobów pozostała do dziś.
Nawet i języki zostały wymyślone na potrzeby wielkiego spisku. Język polski tak powstał.
Łacina miała być podstawą dla tych wymyślonych języków. Łaciny też nigdy wcześniej nie było.
Te fałszujące dzieje kroniki były w łacinie. Ja nawet miałem z tymi językami, w tym z łaciną, związek.
Łacina też powstała w naszych głowach. Nawet była to dokładnie moja głowa plus kogoś, kto ze mną współpracował.
Ta osoba w tym życiu to aktor Maciej Makowski. On nawet na taki pomysł wpadł.
Siedział wtedy z nami w Pałacu Sanguszków w Lubartowie, po lewej zaraz pierwsze pomieszczenie, na parterze.

Himalaizm

[2026-07-23] Wspinaczkę uprawiałeś wysokogórską, w kraju jak Tybet. Tą drogą do wioski Cię znoszono na noszach. Widziałeś tę drogę z pozycji horyzontalnej. I beznadzieja była. Mądrość tam się tli, w tej wiosce, ratunek. Jest w Tobie siła. Wyraźnie było, że Cię niesiono. Leżałeś.

Czytałem, że w jakichś orientalnych kronikach jest mowa, że szczyty Himalajów zdobywano już wcześniej, niż oficjalnie się podaje. I ja potwierdzam, że robiliśmy to w XIX w. nawet.
Podczas takiej wspinaczki miałem wypadek. Zsunąłem się i poleciałem plecami po skale. Spadłem na dół.
To było kilkanaście metrów. I mało co nie zginąłem.
W Tybecie to było. I to nawet była Czomolungma, czyli Mount Everest.
Inne szczyty już zostały pozdobywane wcześniej. Ja też się na nie wdrapywałem. Na ten się akurat nikt nie chciał rzucić.
Ten wypadek był nawet przy schodzeniu. U samego podnóża góry. Zdobyliśmy Czomolungmę.
Wcześniej inne były zdobyte bez większych problemów. Dedukcja była taka, że i ten będzie tak osiągnięty.
Nawet niektóre szczyty były trudniejsze. Tam na górze to problemów nie mieliśmy.
Jak się oddychało na takiej wysokości? Chuchaliśmy sobie w twarze co ileś kroków. I tak się pięło coraz wyżej.
U nas w rodzie Geyerów tak robili: to nie był mój wynalazek.
Geyerowie to mieli hopla na punkcie wspinaczki. W obszarze pruskim mieli Alpy. Tam ich ogromnie wielu się wyćwiczyło.
To coś było jak sport rodowy czy rodowa tradycja. Himalaje były większe, ale zasady przecież te same.
I faktycznie nie było problemu ze zdobyciem żadnego ze szczytów. Ja zsunąłem się amatorsko pod koniec wyprawy na Czomolungmę.
Zaniesiono mnie potem w miejsce ratunkowe. Ktoś tam był, kto mi pomógł.
Chińczycy tam się mieli. Nigdy nie było żadnych Tybetańczyków. To wszystko, co w Tybecie, to były Chiny.
Udzielono mi pomocy. Nawet zrobiono to za pomocą prany i czakr – wiedzy szamańskiej.
To była wiedza obecna w Wudang, tam wykładana. Nazywamy ją taoizmem. Tao to słowo bardziej odpowiednie.
Ta sama wiedza była obecna i w Tybecie. Tradycja Bön z tej wiedzy pochodzi.
To te same nauki były, które istniały w Wudang.

W rodzinie wielu znanych dzisiaj ludzi miałem, i to tej najbliższej. Wielu z nich to byli wyborni wspinacze.
Mój ojciec ówczesny był taką osobą. Dziś nazywa się Arkadiusz Muś i jest właścicielem Press Glassu, w pierwszej dziesiątce polskiego Forbesa.
Mój brat się wspinał, młodszy ode mnie i po mnie zaraz, dzisiaj Michał Kiciński, współtwórca CD Projektu. Marcin Iwiński także się tym zajmował. Był to nasz brat cioteczny, po stronie naszej mamy: mieliśmy z nim wspólnych dziadków.
Dziadek Geyer to dzisiaj Tom Cruise, i on też się wspinał rodowo, czyli nałogowo. Jego starszym bratem był Arnold Schwarzenegger, i ten także to robił.
Prawie nikogo nie było, kto się nie wspinał. Kobiety też się wspinały.
Od dziecka się miało z tym kontakt, związek, i był to zdrowy rozsądek, normalność.
Najpierw na małych górach, potem na coraz to większych – tak się ewoluowało.

Ameryka Północna

[2026-07-26] W górach, w Tybecie, w tej wiosce była mądrość. Ktoś Ci pomógł. I uczyłeś się tam. Robiłeś ćwiczenia fizyczne i duchowe. Kręgosłup uzdrowili tam. Już wtedy widziałeś kolory i czakry. Kontynent amerykański… Miałeś samochód wtedy. Fabryka, jakby aut.

W Paryżu robiliśmy samochody już w XIX w. To nie były jakieś wymyślne kurioza: połączenia furmanki z hydrantem – te samochody były już podobne do tego, co znamy z XX w.
One były mądrze projektowane. To nie były jakieś dziwaczne wehikuły.
W Stanach też miała miejsce produkcja tych aut. Niektóre ze znanych wytwórni samochodów sięgają korzeniami naszych biznesów XIX-wiecznych.
Habsburgowie austriaccy nie wiedzieli co się dzieje w Ameryce, co my tam robiliśmy. W ogóle rody stamtąd – późniejsze Austro-Węgry znane z pierwszej wojny światowej.
To byli ludzie zaborczy, jak Hitler. Z tymi ludźmi nie dało się dojść do porozumienia.
Oni nic o naszych sprawach i wynalazkach nie wiedzieli.
W Stanach nie można sobie było po prostu się zjawić i zwiedzać. Tam nikt nie mógł przybyć. Ci ludzie z Austrii nie mieli opcji się tam pokazać.
Mieli wmówione, że nie da się tam dotrzeć przez Azję i Cieśninę Beringa. Wmówiono im, że to przez Ocean Atlantycki ktoś kiedyś tam się dostał.
Oni tam nie chcieli podróżować.
Nic nie wiedzieli o tym, co się dzieje w Stanach.
Coś się zmieniło jednak i w Ameryce Północnej. Droga przez Atlantyk była już aktywna. Okręty parowe to sprawiły.
Przez Cieśninę Beringa pływało się na żaglowcach jeszcze. Gdy Arnold Schwarzenegger w ówczesnym życiu tamtędy pływał, to właśnie na takich okrętach – z żaglami, nie z silnikami.

Olbrzymie sprawy mieliśmy w Stanach. Ogromne majątki tam się miało.
Byliśmy pionierami przemysłu na kontynencie północnoamerykańskim. Technologia pochodziła z Europy: ta początkowa, przeszczepiona.
Wynalazki z Europy także tam zawitały. Austro-Węgrzy wspominani nic o tym nie wiedzieli.
Te wszystkie budowle z Europy, jak Luwr, to wyglądały przy budynkach w Stanach jak liliputy. Ogromne budownictwo się tam rozwinęło.
Czegoś takiego nie było w Europie, i do dziś nie ma.
Stany założyły rody z Europy, zwłaszcza z obszaru Europy Zachodniej, a dokładnie Niemiec. Ludzie z Niemiec dzisiejszych i z Belgii tam przewodzili w rozwoju nowej cywilizacji.
Cała uwaga ich się potem na Stanach skupiła, nie na dawnych ziemiach rodowych. Ich te ziemie już potem przestały zupełnie obchodzić.
Obchodziły kogoś innego: ludzi z Austro-Węgier. Inni zainteresowani to byli ludzie z Rosji.
Chcieli stworzyć imperia z tych opuszczonych jakkolwiek ziem europejskich. Doprowadziło to do pierwszej, a w konsekwencji do drugiej wojny światowej.
Ci ludzie w Stanach, potomkowie właścicieli owych ziem lub oni sami, nawet nic z nimi wspólnego już nie mieli. Powstały na nich jakieś rządy i jakieś państwa. Tych rządów i państw nie było przed drugą połową XIX w. nigdy.
Powstały i narodowe legendy, dzieje. Państw w Europie Zachodniej, jak Włochy czy Francja również nie było wcześniej – Polska nie jest wyjątkiem.
Polityka i rodowa i dynastyczna była jedyną polityką od prawieków do drugiej połowy XIX w.
Własność rodowa była jedyną własnością: nie było żadnej własności państwowej.
Każdy morg ziemi należał do jakiegoś rodu: nie było ani ziemi niczyjej, ani administracyjnej.
Gdy ród coś miał, to i wojsko było, które tego pilnowało. Ludzie z rodów się łączyli w armie: nigdy nie było u nas żadnych najemników.
Sami ludzie z rodów byli żołnierzami – to była praktyka powszechna. Żołnierzami byli, i rolnikami także. Sami ludzie z rodów budowali również pałace, zamki, dworki i warsztaty przemysłowe, oraz sami w nich pracowali.
W Stanach zmieniła się cywilizacja, powstała nowa i nowe relacje międzyludzkie.

Aweowame

[2026-07-27] Widzę Lublin, że często i dużo tam bywałeś. Warszawę też — brukowaną uliczkę. Posiadłości, nieruchomości i majętność. Jechałeś na koniu, brązowym z czarną grzywą.

Lublin był od Warszawy dużo ważniejszy. Wyżsi rangą oficerowie mieszkali w Lublinie.
To już były rubieże, gdzie Lublin, i dlatego było tam najwyższe wojsko.
Za Bramą Grodzką to już były Austro-Węgry, jak to można nazwać. Brama Grodzka to było przejście graniczne.
W pierwszej połowie XIX w. było to przejście. Potem zmienili się właściciele tych ziem i przejścia już nie było.
W miejscu, gdzie jest Trybunał Koronny na Starym Mieście, był urząd. Wysoki rangą urzędnik tam przebywał.
Był to ktoś z rodu Habsburgów. Dzisiaj tę osobę zna cała Polska, a nazywa się ona Janusz Palikot.
Janusz Palikot nawet blisko tego miejsca, bo przy Placu Po Farze, miał swój dom. W tym życiu z tymi miejscami miał też bardzo bliski związek.
Za to przejście graniczne w Bramie Grodzkiej też był odpowiedzialny.

Janusz Palikot jako Habsburg był wtedy bliską rodziną Karola Ferdynanda Habsburga. Wspólnych dziadków mieli od strony ich ojców.
Ród Habsburgów był u władzy w Lublinie. Mieli tam większość nieruchomości.
Ludzie kojarzą dzieje Lublina czy Lubartowa ze zdjęciami z lat trzydziestych. Mnóstwo ludzi o zerowym statusie majątkowym właściwie, politycznym i życiowym. Ponieważ mają dokumenty, czyli źródła archeologiczne, sądzą, że tak było i dawniej. Ale jeszcze w pierwszej połowie XIX w. takich widoków nigdzie byś nie zobaczył, jak na tych fotografiach.
Wszystko, najmniejsza rzecz, to były własności rodów: od drzew po pałace. Nigdy nie było żadnych mieszczan. Nigdy nie było żadnych chłopów.
Konie to ludzie z rodów sami sobie podkuwali. Myli te swoje pałace i zamki własnoręcznie.
Własność państwowa w ogóle nie istniała. Wszystko należało do mnie, albo do ciebie, lub do kogoś tam jeszcze innego.
Dzisiejszy status obywatela: Szanownego Pana czy Szanownej Pani, jest właściwie bliźniaczy z tym, który był kiedyś. Nie było żadnego podziału stanowego. Wszyscy byli równi: dokładnie jak dzisiaj.
Nikt się statusem nad nikim nie wywyższał ani nie poniżał.
Wielkim zaskoczeniem dla wielu może być to, że nie było żadnych książąt ani hrabiów. Miało się swoje włości i tyle. Z kimś tam się dogadywało, żeby tego pilnować wspólnie, żeby współpracować.
Podziały na miasta i tak dalej wiązały się z decyzjami rodów. To po prostu były rodowe ustalenia, które się w większości dziedziczyło.
Warszawa Warszawą się nie nazywała. Aweowame: to była ówczesna nazwa. “Moja” to “awe” a “najwyższa” to “owame”: Moja Najwyższa.
Słowo “owacje” pochodzi od “owame”. Wiele innych słów dzisiejszych też ma źródło w tamtej mowie.
Nawet te słowa powstały z niej umyślnie. To było związane z przenoszeniem się ludzi z Europy do Ameryki Północnej. Za pomocą nowych języków miano zalegendować całe narody i kraje.
Te legendy miały ukryć fakt, że na tych ziemiach byli kiedyś właścicielami ci ludzie, który wyemigrowali, będący przedstawicielami rodów europejskich, jak Habsburgowie właśnie.


Opublikowano

w

przez

Tagi:

Ostrzeżenie o treściach

Ta strona internetowa dotyczy szamanizmu i zawiera materiały ezoteryczne, które są przeznaczone wyłącznie dla osób pełnoletnich.

Czy masz ukończone 18 lat?

⇧ ⇩