Nic takiego jak szamanizm tak naprawdę nie istnieje. Nie czuję się żadnym szamanem i nie widzę, żebym uprawiał jakikolwiek szamanizm. Te pojęcia to jedynie symbole, które mają nazwać to, co pierwotne — fakt, że pozyskujemy wiedzę bezpośrednio ze źródeł naturalnych, a nie sztucznych.
Można to sobie wyobrazić jako stanie wśród drzew, trawy i otwartej przestrzeni, tam gdzie działamy z pięcioma pranami żywiołów. Taki obraz bywa nazywany szamanizmem, a do komunikacji z tymi pranami w kanałach pranicznych planety oraz we własnym ciele można posiłkować się różnymi rekwizytami, kamieniami czy zjawiskami w otoczeniu. Są to jednak tylko narzędzia i pomoce.
Szamanizm nie jest odrębną dziedziną ani sztuką samą w sobie, której można się wyuczyć jak matematyki czy rzemiosła, na przykład budowy motocykla. Traktowanie go w ten sposób prowadzi do absurdu, tak jakbyśmy mówili o „sztuce widzenia”, „sztuce chodzenia” czy „sztuce biegania”. Te zjawiska są zbyt blisko natury, zbyt zakorzenione w naszym naturalnym funkcjonowaniu w świecie i we własnym ciele, by wyodrębniać je jako osobną technologię. To po prostu czyste poznanie i robienie z niego bezpośredniego użytku.
Choć te rzeczy przekraczają na razie wiedzę naukową i w celu jednoznacznego nazwania ich posługujemy się słowem „szamanizm”, istota sprawy pozostaje niezmienna. Niektóre praktyki są sprawdzone, inne wypracowujemy intuicyjnie i twórczo, ale wszystko to opiera się na jednym fundamencie: na wzrokowym rozpoznawaniu pięciu pran żywiołów w kanałach pranicznych planety oraz we własnym ciele. Bez tego poznania nie ma nic, a cała praktyka po prostu nie zadziała.
Stąd płynie prosta konkluzja. Jeśli ktoś nie widzi pięciu pran żywiołów, nie jest żadnym szamanem — po prostu bawi się w szamana. Czerpie egoistyczną frajdę z wyobrażenia, że jest kimś niezwykłym i wykonuje niezwykłe działania, podczas gdy brakuje w tym jakiejkolwiek realnej wiedzy i mocy. Prawdziwe poznanie jest bowiem zbyt proste i zbyt naturalne, by mogło być czymś więcej niż po prostu życiem w zgodzie z naturą.